همسرایان

پیرمردی در خیابان‌های پرسروصدای رشت قدم می‌زند و وقتی سمعک از گوشش می‌افتد، صدای فیلم نیز قطع می‌شود — سکوتی که او را در بر می‌گیرد. در خانه، همین اتفاق وقتی که سمعک را درمی‌آورد تکرار می‌شود؛ کیارستمی کنش‌های خاموش او را با همهمه دختران مدرسه‌ای که از بیرون توجه او را می‌طلبند، مونتاژ موازی می‌کند. این یکی دیگر از تأملات کیارستمی درباره تضاد میان سکوت و صدا، پیری و جوانی، و تنهایی و همبستگی است.