ترتیب یا بدون ترتیب

نخستین نمای فیلم، دانش‌آموزانی را نشان می‌دهد که آرام و منظم از پله‌ها پایین می‌آیند. نمای دوم همان رفتار را در قالب هجومی پرهرج‌ومرج به تصویر می‌کشد. نماهای بعدی، که با کلاکت و صدای کیارستمی که می‌گوید «صدا، دوربین» از هم جدا می‌شوند، همین رفتار دوگانه را در حیاط مدرسه، در سرویس مدرسه و در ترافیک پرآشوب تهران نشان می‌دهند. کیارستمی این فیلم را «اثری به‌راستی آموزشی» خوانده، اما بیشتر شبیه به یک حاشیه فلسفی منحصربه‌فرد است.