۲۴ فریم

برای آخرین فیلم زندگی‌اش، کیارستمی چالشی برای خود تعریف کرد: ایجاد گفت‌وگو میان کار او به‌عنوان فیلم‌ساز و کار او به‌عنوان عکاس، و پل زدن میان دو فرمی که زندگی‌اش را به آن‌ها وقف کرده بود. با هدف بازسازی لحظات بلافاصله پیش و پس از گرفتن یک عکس، کیارستمی ۲۴ تصویر ثابت — بیشتر مناظر سرد و خالی که تنها پرندگان و سایر حیات وحش در آن‌ها دیده می‌شدند — را برگزید و هر یک را به‌صورت دیجیتال در قالب یک قطعه چهار دقیقه و نیمی به آرامی متحرک کرد و مجموعه‌ای از مطالعات ظریف درباره حرکت، ادراک و زمان آفرید. «۲۴ فریم» تأملی پیوسته درباره فرآیند ساختن تصویر است و وداعی شاعرانه از یکی از غول‌های سینمای جهان.