ده روی ده

در این خودنگاره از هنرمندی در محیط طبیعی خود — صندلی راننده یک خودرو — کیارستمی آموزش‌های خود را درباره سینما و آنچه خود می‌سازد ارائه می‌دهد. او با تکیه بر فیلم «ده» (۱۳۸۱)، که با یک دوربین ثابت روی داشبورد ماشین فیلم‌برداری شده بود، رویکرد خود به فیلم‌سازی را در سراسر کارنامه‌اش می‌شکافد. ساختار فیلم، ده درس آموزشی است: دوربین، سوژه، فیلم‌نامه، مکان، موسیقی، بازیگر، طراحی صحنه، لوازم، کارگردان، و درس آخر مرموز. کیارستمی به نه درس از این ده درس نگاهی منحصربه‌فرد دارد — رویکردی شخصی اما برخوردار از پایه‌ای نظری و فلسفی. «ده روی ده» فلسفه هنرمند را می‌گشاید، در حالی که خود او بسته و قاب‌بندی‌شده درون یک خودرو باقی می‌ماند.